QafqazNews Konkret.az-a istinadən xəbər verir ki, Fransa hakimiyyəti 1719-cu ildə Şimali Amerikadakı Luiziana müstəmləkəsinin əhalisini artırmaq üçün Paris həbsxanalarında saxlanılan kişilərə azadlıq vəd etmişdi. Şərt onların qadın məhbuslarla, o cümlədən fahişəliklə məşğul olan qadınlarla ailə quraraq Luizianaya köçmələri idi.
Sentyabrın 18-də Parisdə yerləşən Sen-Marten-de-Şan kilsəsində kütləvi nikah mərasimi keçirildi. Müasiri Jan Büvanın qeydlərinə əsasən, həmin gün 184 cütlüyün nikahı rəsmiləşdirildi. Qadınlar həbsxana və islah müəssisələrindən gətirilsə də, onların hamısının fahişə olduğunu demək doğru deyil. Kişilər isə özlərinə həyat yoldaşı seçə bilirdilər.
Mərasim başa çatdıqdan sonra cütlüklər ər-arvad şəklində zəncirləndi. İyirmi mühafizəçinin müşayiəti ilə La-Roşel limanına aparılan yeni evlənənləri Luizianaya üzəcək gəmilər gözləyirdi.
Təşəbbüsün müəllifi şotland əsilli maliyyəçi Con Lo idi. O, Missisipi vadisindəki Fransa ərazilərini inkişaf etdirməklə gəlirli, çiçəklənən müstəmləkə yaratmaq niyyətində idi. Ancaq bölgədə məskunlaşanların sayının azlığı bu planın qarşısındakı əsas maneə sayılırdı. Əhali çatışmazlığını aradan qaldırmaq üçün hakimiyyət Paris həbsxanalarındakı məhbuslardan da yararlanmağa çalışdı.
Təcrübə gözlənilən nəticəni vermədi: köçkünlərin çoxu ağır yaşayış şəraiti, aclıq və müxtəlif xəstəliklər üzündən öldü. 1720-ci ilin mayında Fransa hakimiyyəti məcburi köçürmələri dayandırmaq qərarına gəldi.
1720-ci illərdə hazırlanmış “Paris fahişələrinin Luizianaya kədərli yola salınması” (Le triste embarquement des filles de joye de Paris pour la Louisiane) adlı qədim fransız qravüründə qadınların okeanın o tayına göndərilməsi təsvir edilib.
Beləliklə, Fransa müstəmləkəçilik tarixində qeyri-adi demoqrafik təcrübələrdən biri həyata keçirildi. Hakimiyyət həm həbsxanaları boşaltmağa, həm də Luizianada yeni cəmiyyət qurmağa çalışırdı. Lakin insanları zorla evləndirib naməlum torpaqlara göndərmək üzərində qurulan plan uğursuz oldu.
