QafqazNews Konkret.az-a istinadən xəbər verir ki, makaronun İtaliyada geniş yayılması ölkənin təbii şəraiti, ticarət imkanları və yemək vərdişlərindəki dəyişikliklərlə bağlı olub.
İtaliyanın isti, quru havası makaronu açıq şəraitdə küləyin təsiri ilə qurutmağa imkan verirdi. Bərk buğdanın üyüdülməsi üçün çoxsaylı dəyirmanların olması da bu məhsulun istehsalına şərait yaradan amillərdən idi.
Qurudulmuş makaronun uzun müddət saxlanması və uzağa daşınması dəniz ticarətində xüsusilə əlverişli sayılırdı. Tez bayatlayan çörəkdən və qısa zamanda xarab olan təzə pastadan fərqli olaraq, onu aylarla qorumaq mümkün idi.
Əvvəllər makaron kasıbların süfrəsində yer alırdı. Hazırlanması üçün un, su, bəzən də yumurta kifayət edirdi. Neapol küçələrində böyük qazanlarda isti makaron satan səyyar satıcılara tez-tez rast gəlinirdi. İnsanlar pendir səpilmiş porsiyanı alıb elə küçədə yeyir, çox vaxt bunun üçün əllərindən istifadə edirdilər. Burbonlar sülaləsindən IV Ferdinandın da makaronu əli ilə yediyi bildirilir.
Vaxt keçdikcə yemək aristokrat ailələrin mətbəxinə də daxil oldu. Onun varlılar arasında yayılmasına çəngəlin təkmilləşdirilməsi kömək etdi. Neapolda bu alətə dördüncü diş əlavə olunması uzun makaronu çəngələ dolamağı və yeməyi asanlaşdırdı.
Amerikadan Avropaya gətirilən pomidor əvvəlcə şübhə ilə qarşılanırdı. Onu daha çox bəzək bitkisi kimi yetişdirir, hətta zəhərli hesab edirdilər. Dadına baxıldıqdan sonra pomidorun makaronla uyğunluğu üzə çıxdı: makaron yeməyə doyumluluq və kalori, pomidor isə özünəməxsus dad, turşuluq və şirəlilik verirdi.
Makaronun üzərinə zeytun yağı, sarımsaq, reyhan və pendir əlavə edilməsi həm ucuz, həm doyumlu, həm də ləzzətli yeməyin yaranmasına imkan verirdi.
İtalyanların müxtəlif ölkələrə kütləvi köçü də makaronun dünya miqyasında tanınmasına təkan verdi. Beləcə, iqlim, ticarət, texniki yeniliklər və miqrasiya bu yeməyin beynəlxalq mətbəxin ayrılmaz hissəsinə çevrilməsində rol oynadı.
