QafqazNews Yeniavaz.com-a istinadən xəbər verir ki, xoşbəxtliyi bütün istəklərinin gerçəkləşməsində görənlər var. Onlar üçün gözəl ev, bahalı avtomobil, şöhrət və yüksək vəzifə xoşbəxtlik rəmzidir. Lakin arzulanan məqsədə çatandan sonra onun əvvəlki cəlbediciliyi azala bilər. İnsan həyatını həmin istəyin ətrafında qurduğu üçün arzu gerçəkləşdikdən sonra boşluq hissi yaşaması da mümkündür. Nemətlərdən alınan zövq də zaman keçdikcə azalır və hər şey adiləşir.
Uzun müddət gözlənilən istirahət və ya həsrətində olunan səfər də yalnız ilk anlarda əvvəlki kimi sevindirir. Bir müddət sonra bu təcrübə də gündəlik həyatın adi hissəsinə çevrilir.
Xoşbəxtlik bəzən kədərin və çətinliyin sona çatmasıdır. İtirilmiş malın geri qayıtması, xəstəlikdən sağalmaq da insana sevinc gətirə bilər. Bunun üçün həmişə böyük nailiyyətlərə ehtiyac yoxdur: günəşin doğuşu, körpənin gülüşü və ya bülbülün nəğməsi də insana xoşbəxtlik hissi yaşada bilər. Həyata hansı baxış bucağından yanaşmaq da əhəmiyyətlidir. Gözəl olanı görmək asandır, əsas məsələ xoş görünməyən məqamlarda da gözəllik tapa bilməkdir.
Bədbin insanı heç nə qane etməyə bilər; sarayda yaşamaq da bunu dəyişməz. Nikbin insan isə zindanda belə xoşbəxtlik tapa bilər. İnsan üçün sevinc mənbələrindən biri başqalarına həyat vermək arzusu və həyatın ülvi duyğularıdır. Qərb mütəfəkkirlərindən biri bu mövzuda deyib: “Əlli-altmış il yaşamaq üçün bu dünyaya gəlir və ömrümüzü özümüzün də, başqalarının da unudacağı şeyləri düşünməklə keçiririk. Halbuki biz həyatımızı böyük işlərə, böyük amallara həsr etməliyik. Çünki həyat uzun sayılmayacaq qədər qısadır”.
Belə məqsədlərə yönəlmək insanın özünü, daha önəmlisi isə mahiyyətini dərk etməsi ilə mümkündür. Mətndə bu fikir “Bir də Onu tapan nəyi itirər ki? Ya da Onu itirən nəyi tapar ki?..” sualı ilə yekunlaşır.
