QafqazNews Konkret.az-a istinadən xəbər verir ki, Fransanın Beşinci Respublikasının ilk prezidenti Şarl de Qoll 1970-ci il noyabrın 9-da, 79 yaşında vəfat edib. O, həmin gün Kolombey kəndindəki evində televiziyada axşam xəbərlərini gözləyərkən qəfil halı pisləşib. “Ağrıyır… Elə burada…” sözləri onun son ifadələri olub. Qarın aortasının partlaması nəticəsində həyatını itirən general üçün çağırılan kənd həkimi və keşiş artıq gecikmişdi.
Bir neçə saat sonra prezident Jorj Pompidu xalqa müraciətində “Fransız qadınları, fransızlar! General de Qoll vəfat etdi. Fransa dul qaldı” deyib.
De Qollun dəfnlə bağlı iradəsi onun ölümündən əvvəl tərtib etdiyi vəsiyyətnamədə göstərilmişdi. O, dövlət səviyyəsində təntənəli mərasim, rəsmi çıxışlar və Panteonda dəfn olunmaq istəmirdi. Vəsiyyətində tabutunun üzərinə yalnız Fransa bayrağının qoyulmasını və Kolombeydə, qızı Annanın yanında sadə şəkildə dəfn edilməsini tələb etmişdi.
Bu istəyin arxasında ailəsinə bağlılığı dayanırdı. Kiçik qızı Anna 1928-ci ildə Daun sindromu ilə doğulmuşdu. O dövrdə bu cür uşaqlara münasibət fərqli olduğundan, bir çox ailələr onları ictimaiyyətdən uzaq saxlayırdı. De Qoll isə qızına xüsusi məhəbbətlə yanaşır, onunla bağda gəzib nağıllar danışır, laylalar oxuyurdu.
Anna 1948-ci ildə, 20 yaşında sətəlcəmdən dünyasını dəyişdi. Dəfn zamanı general həyat yoldaşı İvonnanın əlindən tutaraq “İndi o, hamı kimi oldu” dedi.
Fransa üçün iki tarixi sınaq
De Qoll ölkəsinin müstəqilliyi və milli kimliyi təhlükə altında olanda iki dəfə ön plana çıxdı. 1940-cı ildə nasist Almaniyasının hücumu Fransanın süqutuna gətirəndə, ölkə rəhbərliyi barışıq yolunu seçdi. General təslim olmağı qəbul etməyərək Londona yollandı və Müqavimət hərəkatının əsas simalarından birinə çevrildi. O, Fransanın mübarizəni davam etdirdiyini bəyan etdi. Vişi rejimi onu qiyabi ölüm cəzasına məhkum etsə də, de Qoll fransızların milli qürurunun qorunmasında mühüm rol oynadı.
1958-ci ildə Əlcəzair müharibəsi Fransanı siyasi və hərbi qarşıdurmanın astanasına gətirdi. Hakimiyyətə qayıdan de Qoll yeni konstitusiyanın hazırlanmasına rəhbərlik etdi və Beşinci Respublikanı qurdu.
Onun siyasətində Fransanın müstəqil mövqeyi əsas yer tuturdu. De Qoll ABŞ-dan asılı olmayan Avropa siyasətini müdafiə edir, ölkəsinin qərarlarını özü verməsini vacib sayırdı. 1966-cı ildə Fransa NATO-nun inteqrasiya olunmuş hərbi komandanlıq strukturundan çıxarıldı və ölkədəki xarici qüvvələrin çıxması tələb edildi. Bununla yanaşı, Fransa alyansın siyasi üzvlüyünü saxladı.
Prezident postundan ayrılması
1969-cu ildə de Qoll Senatın yenidən təşkili və regional idarəetmə ilə bağlı referendum keçirdi. Təkliflər dəstək qazanmadıqdan sonra o, əvvəlcədən verdiyi sözə əməl edərək prezidentlikdən istefa verdi. Hakimiyyətdə qalmaq üçün siyasi manevrlərə əl atmadı və məğlubiyyətə görə başqalarını günahlandırmadı.
Yelisey sarayından ayrılan general doğma kəndinə qayıdaraq xatirələrini yazmağa başladı və daha sakit həyat sürdü. Bir vaxtlar Fransa siyasətinin mərkəzində olmuş de Qoll ömrünün son dövrünü sadə kənd evində keçirdi.
Onun 1970-ci il noyabrın 9-da Kolombeydə vəfat etməsi Fransada bir siyasi mərhələnin sonu kimi qəbul edildi. De Qollun irsi ölkənin müstəqilliyi və milli ləyaqəti barədə düşüncələrlə yanaşı, hakimiyyətdən ayrılmağı bacaran dövlət xadimi obrazı ilə də yadda qaldı.
